Дзёньнік

Я - чалавек журбы бясспыннай,
Мне кожны дзень пакутай быў.
Я разьвітаўся з роднай Вільняй -
Тым местам, дзе я рос малым.

Шэсць доўгіх год трываў я кпіны,
Ня бачыў долі на зямлі.
Бадзяўся па чужых мясьцінах,
Ня меў сяброў, каб памаглі.

Гэй, гэта ты, мая Гануся,
Я й не гадаў цябе спаткаць.
Я ў гэтым цягніку трасуся,
Відаць мне тут і паміраць.

Ты пахавай мяне на золку,
Каб адпачнуў я ад пакут.
А ты кахай кагосьці зноўку,
Пакуль я сплю ў зямельцы тут.

Тваім сябрам я проста злыдзень,
Мяне ня ўбачыш болей ты.
Але запомні: час наш прыйдзе
Спаткацца ў раі залатым.

I am a man of constant sorrow
I've seen trouble all my day.
I bid farewell to old Kentucky
The place where I was born and raised.

For six long years I've been in trouble 
No pleasures here on earth I found 
For in this world I'm bound to ramble 
I have no friends to help me now. 

It's fare thee well my old lover
I never expect to see you again
For I'm bound to ride that northern railroad
Perhaps I'll die upon this train.

You can bury me in some deep valley 
For many years where I may lay 
Then you may learn to love another 
While I am sleeping in my grave. 

Maybe your friends think I'm just a stranger 
My face you'll never see no more. 
But there is one promise that is given 
I'll meet you on God's golden shore.