Адбылося так, што выпала мне быць у краёх розных пераважна, таму вызначэнне паміж народам розным, дзе сваяк, а дзе чужынец, было бесьперапынным. З часам бачу я, што як і ў іншых рэчах, дасканалага падзелу свойскасці ды чужынскасці ня маецца, а толькі часовая ды адносная рыса. Але ж па праходзе многіх гадоў, відаць мне розныя ўзоры, якія збольшага былі найважкія ў такім вызначэнні.
Па-першае, гляджу я ў чалавека на строй чэрапу, ды чым болей ён мне падаецца падобны на мой, тым болей шанцаў, што такому даверыць можна, тады ён маім сваяком.
Па-другое, вымаўленне, пры тым, што не так важна, якой мовай ён кажа. Вымаўленне ёсць пакажчыкам ня толькі строю сківіцы, языка ды горла, але таксама ясны сьведак страення мазгоў, і з таго, адбіткам ягонага сьветабуду ды сьветаўспрымання. Хто кажа проста, не надта напружваючы вуснаў ды языку, але й не вязка ды ня сьлізка, хто ўжывае тыя ж пералівы гукаў, тады ён маім сваяком.
Па-трэцяе, што чалавек кажа, безадносна да тэмы размовы, калі ня мае ён веры ў тое, што людзі кажуць, а ў тое што адчувае сам, ды калі апавядуць яму, то перш сумненне возьме яго, і тым жа часам, калі ня мае ён воднае праўды, а праўда будзе зьяўляцца як утварэнне ад сукупнасці чыннікаў, калі веда з верай яму ня ёсць падмуркам, а толькі чарапіцаю на страсе, тады ён маім сваяком.
Па-чацьвертае, калі ёсць у яго прага да прыгажосці простай, калі цэніць ён гуду, грук, колер ды рысу, тады ён маім сваяком.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
ausvald's journal
